De grote doorbraak

From Spirituals to Swing

From Spirituals to Swing

In 1938 verhuisde boogie woogie naar ‘The Big Apple’ … New York. De drijvende kracht achter dit alles was een invloedrijke man met een grote passie voor boogie woogie nl. John Hammond. Hij was producer bij the Columbia Record Compagny en werd later schrijver en jazzcriticus o.a.voor het magazine Downbeat. John Hammond voelde zich al aangetrokken tot jazz sinds zijn jeugd en na het horen van de opname uit 1928 van Pinetops Boogie Woogie in het bijzonder tot boogie. Hij promootte ook het orkest van Count Basie en had zangeres Billie Holiday onder zijn vleugels. Eén van zijn grote verdiensten was ongetwijfeld het samenbrengen van blanke en zwarte muzikanten en zijn voortdurende strijd voor de rechten van de zwarte muzikanten in het algemeen. Hij was ervan overtuigd dat blanke en zwarte muzikanten samen prima orkesten zouden vormen en dank zij hem werden pianist Teddy Wilson, vibrafonist Lionel Hampton en gitarist Charlie Christian als eerste zwarte muzikanten geëngageerd bij het orkest van Benny Goodman.

From Spirituals to Swing
John Hammond organiseerde twee concerten in de prestigieuze Carnegie Hall in New York, ‘From Spirituals to Swing’ genaamd. Het was daarbij zijn bedoeling een beeld te geven van jazz, gaande van blues en gospelsongs tot de meer geavanceerde swingstijl. Dit alles had een sterke anti-rasistische ondertoon en maakte deel uit van Hammons streven naar erkenning van de zwarte muziek als een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse cultuur. Daarbij werd verwezen naar het verleden toen talrijke zwarte artiesten werden gediscrimineerd door clubuitbaters, radiostations, enz. Hij toerde door het hele land op zoek naar zwarte muzikanten, waarvan sommigen leefden in armoede en totale afzondering. Uiteindelijk slaagde hij erin zijn programma samen te stellen. Op de Spirituals to Swing concerten stonden ondermeer geprogrammeerd :

  • THE MITCHELL CHRISTION SINGERS & ROSETTA THARPE (een gospel en spiritual bezetting).
  • SIDNEY BECHET and the NEW ORLEANS FEETWARMERS (vroege New Orleans Jazz)
  • JAMES P.JOHNSON (stride pianist)
  • RUTH SMITH ‘nicht van Bessy Smith’ (blueszangeres)
  • BIG BILL BROONZY & SONNY TERRY (countryblues op gitaar en harmonica)
  • JIMMY RUSHING & HELEN HUMES (vocalisten, begeleid door een selectie muzikanten uit het Count Basie orkest)
  • THE BOOGIE WOOGIE TRIO (Albert Ammons, Meade ‘Lux’ Lewis & Pete Johnson samen met blueszanger Joe Turner)

De piano was Hammonds’ favoriete instrument en hij engageerde de drie beste boogie woogie-pianisten uit die periode. Vlak voor het eerste concert in december 1938 was er reeds een groeiende interesse voor boogie, ondermeer door duoconcerten van Ammons en Lewis waar invloedrijke personen uit de platen- en perswereld op aanwezig waren. Bij die concerten bespeelde Ammons de piano en Lewis praatte over boogie woogie. Daarbij werd af en toe aan het publiek de kracht gedemonstreerd die uitging van deze muziek, onder de vorm van indrukwekkende duetten op twee piano’s. De twee pianisten waren tegen die tijd echte meesters in het vak geworden en stilaan bekend geraakt bij een breder publiek.

De ‘From Spirituals to Swing’ concerten werden een enorm succes en vanaf dan ging het goed met The Boogie Woogie Trio. Er volgden optredens in The Café Society in New York, waar de muzikanten voor het eerst een vast inkomen genoten. Jazz en boogie woogie werden er in één adem vernoemd. Anderen die er regelmatig optraden waren Frankie Newton met Teddy Wilson op piano, pianisten James P. Johnson, Sammy Price en Mary Lou Williams. Voor de meeste vaste klanten was de hoofdattractie echter toch The Boogie Woogie Trio. De act bestond uit solo’s, duetten en trio’s.