Home

Boogie Woogie, ontstaan in de kelders van de samenleving in lang vervlogen tijden. Eerst gerespecteerd en aanbeden, daarna uitgespuwd en afgevoerd maar momenteel terug alive and kicking met dank aan een handvol gedreven pianisten die de muziek op handen dragen. Meestal wordt de link gelegd naar de popmuziek van de fifties en wie fifties zegt denkt aan rock’n roll, Elvis Presley, jukeboxen, pettycoats, bobbysocks, bubblegum en Jerry Lee Lewis die met zijn hit ‘Great Balls Of Fire’ wel de onbetwiste uitvinder moet zijn van deze unieke vorm van virtuoos pianospel.

Wel nu, boogie woogie is ouder, veel ouder en is ontstaan als zwarte dansmuziek die ergens halfweg de 19de eeuw voor het eerst te horen was in de zuidelijke staten van de VS. Met aanvankelijk een gitaar en later een piano als enige instrument werd door de toenmalige zwarte gemeenschap de basis gelegd van zowat de hele jazz- en popgeschiedenis.

De stijl vereist een zeer sterke linkerhandtechniek en wordt gekenmerkt door een waterval aan basnoten in steeds terugkerende ritmische patronen. We spreken over de prehistorie van de jazz, toen countryblues en ragtime de dienst uitmaakten. Ragtimepianisten gebruikten een ritmisch spelpatroon waarbij de linkerhand zich voortdurend verplaatste van de bassen naar het midden van het klavier. Naar verluid was dit voor ragtimepianist Wiliam Turk niet meer mogelijk wegens te grote buikomtrek. Hij bleef dan maar met zijn linkerhand in de bassen en boogie woogie zag het levenslicht.

Hoe het ook zij, het genre is verder geëvolueerd, werd geperfectioneerd en heeft zijn hoogtepunt gekend in het New York van vlak vòòr de tweede wereldoorlog, met de concertreeks ‘from spirituals to swing’. Op deze concerten werd de kracht gedemonstreerd die uitgaat van boogie woogie aan de hand van spectaculaire duetten op twee piano’s, met de allerbeste pianisten achter de 
toetsen. Het succes was dan ook navenant maar vanaf dan sloeg het monster van de commercialisering hard toe en boogie woogie werd binnengesleurd in de wereld van de commerciële muziek.

Tegen de tijd dat zowat de halve wereldbevolking warm liep voor Jerry Lee’s ‘Great Balls Of Fire’ rezen radiostations als paddestoelen uit de grond. Wat zich decennia daarvoor had afgespeeld verdween zo goed als helemaal uit het collectieve geheugen, maar is van onschatbare waarde gebleken en zonder zou onze hedendaagse popmuziek wellicht totaal anders geklonken hebben.

Boogie Phil